Ένας λαμπτήρας ηλεκτρικού φωτός (ή ηλεκτρικός λαμπτήρας), επίσης γνωστός ως λαμπτήρας πυρακτώσεως, είναι ένας τύπος λαμπτήρα που χρησιμοποιεί ηλεκτρική αντίσταση για να θερμάνει ένα λεπτό νήμα (συνήθως ένα νήμα βολφραμίου) σε πυράκτωση, παράγοντας φως. Το εξωτερικό περίβλημα του λαμπτήρα είναι κατασκευασμένο από γυαλί, το οποίο συγκρατεί το νήμα σε κενό ή αδρανές αέριο χαμηλής- πίεσης για να αποτρέψει την οξείδωση σε υψηλές θερμοκρασίες. Σε σύγκριση με τον λαμπτήρα πυρακτώσεως, το ηλεκτρικό φως πιστεύεται γενικά ότι εφευρέθηκε από τον Αμερικανό Τόμας Άλβα Έντισον. Ωστόσο, πιο προσεκτική έρευνα αποκαλύπτει ότι ένας άλλος Αμερικανός, ο Heinrich Goebbels, είχε εφεύρει την ίδια αρχή και τα ίδια υλικά δεκαετίες πριν από τον Έντισον. Το 1801, ο Βρετανός χημικός Davy δημιούργησε ένα νήμα πλατίνας που έλαμπε όταν εφαρμοζόταν ηλεκτρισμός. Εφηύρε επίσης το ηλεκτρικό κερί το 1810, χρησιμοποιώντας ένα τόξο μεταξύ δύο ράβδων άνθρακα για φωτισμό. Το 1854, ο Heinrich Goebbels χρησιμοποίησε ένα ανθρακωμένο νήμα μπαμπού τοποθετημένο σε γυάλινο μπουκάλι κενού για να παράγει φως. Η εφεύρεσή του θεωρείται η πρώτη πρακτική λάμπα πυρακτώσεως. Ο λαμπτήρας που δοκίμασε τότε διήρκεσε 400 ώρες, αλλά δεν έκανε αμέσως αίτηση για δίπλωμα ευρεσιτεχνίας.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα με τους λαμπτήρες είναι η εξάχνωση του νήματος. Μικρές διαφορές στην αντίσταση στο νήμα βολφραμίου προκαλούν διακυμάνσεις θερμοκρασίας. Όπου η αντίσταση είναι μεγαλύτερη, η θερμοκρασία αυξάνεται υψηλότερα, με αποτέλεσμα το νήμα βολφραμίου να εξυψώνεται πιο γρήγορα. Αυτό δημιουργεί έναν κύκλο κατά τον οποίο το νήμα γίνεται λεπτότερο και η αντίσταση αυξάνεται περαιτέρω, προκαλώντας τελικά την καύση του νήματος βολφραμίου. Αργότερα, ανακαλύφθηκε ότι η αντικατάσταση του κενού με ένα αδρανές αέριο θα μπορούσε να επιβραδύνει την εξάχνωση του νήματος του βολφραμίου. Σήμερα, οι περισσότεροι λαμπτήρες είναι γεμάτοι με άζωτο, αργό ή κρυπτό. Οι σύγχρονοι λαμπτήρες πυρακτώσεως έχουν συνήθως διάρκεια ζωής περίπου 1.000 ώρες.